Groen Nieuws
Image default

Vruchtbaarheid van mannen in Nederland neemt af

Vruchtbaarheid van mannen

in Nederland neemt af. Het aantal vruchtbare zaadcellen neemt af bij mannen in Nederland en mogelijke oorzaak zou zijn het landbouw gif dat niet uit het drinkwater gehaald kan worden.

Al eerder hebben blogs over bananen gewijd

Bananen zijn gezond en hebben veel goede eigenschappen. We hadden echter ook al eerder een blog geschreven over bananen, waarbij de negatieve gevolgen van gif werden belicht. Onvruchtbaarheid ligt bij de mens voor de hand, als je terug kijkt bij bananen teelt over de jaren.

Bananen

Die wij in Nederland kopen komen met name uit Ecuador, Costa Rica, Panama, Honduras, Suriname, Colombia, Guatemala en de Filipijnen. We weten al dat het niet al te best is met veel groente en fruit, dat wij in de supermarkt kopen. Het is geen onbekend nieuws, dat met name de komkommer, kerstomaten, druiven en mandarijnen erg vervuild zijn. Net zo vervuild zijn de appels, kersen, nectarines, perziken, peren, frambozen en aardbeien

Het team van Groen Nieuws

Heeft een paar feiten boven tafel gehaald uit het verleden over de bananenmaffia. Wij als team zijn ons bewust dat een mens er niet op is gemaakt om gif te eten en omdat kleine beetjes ( stapelen van gif in het lichaam) grote maken, waarschuwen we voor alles wat met gif te maken heeft.

Bestrijding middelen

Neem opnieuw dan de banaan en de gevolgen van bestrijding middelen.
In 1979 was bewezen dat in de bananen teelt een voor de mens gevaarlijk bestrijding middel was en stelde een verbod in……..maar men ging na het verbod gewoon door en wij Nederlanders wisten niet beter dat bananen lekker waren.

DBCP pesticide

1979 het schandaal bij het gebruik van DBCP pesticide in de bananen plantages
Dierproeven wezen in de jaren zestig al uit dat DBCP niet alleen steriliteit, maar ook kanker kan veroorzaken. En in 1979 kwam het Amerikaanse milieuministerie tot de conclusie dat het bestrijdingsmiddel ‘waarschijnlijk’ kankerverwekkend is en bij mannen onvruchtbaarheid veroorzaakt. DBCP werd vervolgens verboden. Maar de producenten van DBCP, zoals Shell Oil, de Amerikaanse dochter van Koninklijke Shell, trokken zich daar weinig van aan en leverden het middel ook in de jaren tachtig nog onverstoorbaar aan de plantages van Amerikaanse concerns in derde-wereldlanden.

Tientallen arbeiders in Californië die bij de productie van DBCP betrokken waren, werden in 1977 onvruchtbaar. Na het verbod op de productie van het bestrijdingsmiddel ging ook Dow Chemical door met de verkoop van het gif aan de Standard Fruit Company, die het bleef gebruiken op bananenplantages in Honduras – ook nadat het in 1978 in Costa Rica werd verboden.

Epidemiologische studies en medische onderzoeken toonden in 1978 aan dat ook in Costa Rica tientallen bananenarbeiders onvruchtbaar waren geworden. Duizenden anderen ondergingen jaren later hetzelfde lot, velen op de jonge leeftijd van 24 of 25 jaar. De multinationale ondernemingen stelden zich onverschillig op, het ministerie van arbeid zweeg. Het overgrote deel van de werknemers was niet verzekerd tegen arbeidsongevallen. Tot 1986 kregen slechts zo’n driehonderd arbeiders een bescheiden uitkering van het Nationaal Verzekerings Instituut (INS).

2009 We slaan een paar jaar over, maar de mens heeft nog niets geleerd tot nu toe. In 2009 vertegenwoordigde de Zweedse filmmaker en onderzoeksjournalist Fredrik Gertten twaalf Nicaraguaanse plantagearbeiders tegen de Amerikaanse multinational Dole Food Company. Het betrof een baanbrekend strafrechtelijk proces over het gebruik van verboden pesticiden, waarvan de bananengigant wist dat ze onvruchtbaarheid veroorzaken.

Plantagearbeiders ziek worden?

Gertten ontdekte al snel dat niet alleen in Nicaragua plantagearbeiders ziek worden van het werken met bananen. Ook in de Filipijnen en Ivoorkust kampen medewerkers van Dole met de gevolgen van de schadelijke pesticiden.

Grote schaal

In een reactie ontkende Dole de effecten van DBCP (1,2-dibroom-3-chloorpropaan). De pesticide werd in de zestiger jaren onder merknaam Nemagón op grote schaal toegepast in de bananen- en suikerrietteelt.

Onder meer Dole, Del Monte, Standard (inmiddels opgekocht door Dole) en United Fruit (nu Chiquita) begonnen het in die tijd massaal te gebruiken op bananen-, suikerriet-, ananas- en katoenplantages.

Pas in de jaren negentig begon het gevaar aan het licht te komen toen in Chinandega en in gemeenschappen in het westen van Nicaragua kinderen misvormd ter wereld kwamen, vrouwen miskramen kregen en onvruchtbaar werden. Gertten gaat in de documentaire Bananas!* op de kwestie in.

Gemak

Na de vertoning van de documentaire op het filmfestival van Los Angeles in 2009 beschuldigde Dole Gertten van smaad. Voorafgaand aan de beschuldiging had Dole het filmfestival gedreigd met juridische stappen, waarna de film wel werd vertoond maar niet deelnam aan de competitie voor een filmprijs. In oktober 2009 trok Dole de rechtszaak tegen Gertten in.

Een maand eerder zorgden de Zweedse parlementariërs Mats Johansson en Luciano Astudillo dat de film werd vertoond in de Zweedse Rijksdag, waarmee de film in Zweden in première ging.

De film Bananas

Toont slechts een klein deel van het doorlopende gevecht van de plantagearbeiders tegen het gebruik van het chemische bestrijdingsmiddel DBCP. Arbeiders hebben in de jaren tachtig en negentig herhaaldelijk aanvragen gedaan bij de Amerikaanse rechtbank, maar ze vingen iedere keer bot.

Door de jaren heen is het imago van veel bananen producenten gaan wankelen en ze hebben diverse maatregelen genomen om te stoppen met verboden gif en meer te doen voor de slechte werk omstandigheden van de arbeiders op de plantages.

2013 kan ik nu mijn bananen wel gerust eten?

In 2013 deed het laboratorium aan de universiteit van Stockholm onderzoek naar de pesticiden in het vruchtvlees van bananen. Zij troffen zeven verschillende pesticidentypes aan, niet alleen op de schil, maar ook in het vruchtvlees. Tijdens de tests werden voornamelijk resten van bestrijdingsmiddelen gevonden die worden gebruikt tegen insecten en schimmels. Vijf van deze stoffen zijn zogenoemde ” systematische” wat betekent dat het bestrijdingsmiddel opgenomen wordt door de gehele vrucht. De giftige stoffen zitten dus niet alleen op de schil, maar ook in het bananenvruchtvlees. Dit werd bevestigd door het resultaat van de analyse. Volgens Ake Bergman, professor in milieuchemie aan de Universiteit van Stockholm, die de testresultaten heeft bestudeerd, geven de analyses duidelijk aan dat het gif in het vruchtvlees aanwezig is, zelfs evenveel als op de schil. Hij vond het ook nogal opmerkelijk, dat het voedselagentschap en de EU alle groenten en fruit laat analyseren met monsters van de schil, afgezien van het feit dat we de schillen niet eten. Volgens Bergman is wát we eten juist het belangrijkste: het vruchtvlees. Volgens het voedselagentschap is dit omdat het sneller gaat op deze manier en goedkoper is.

Overigens werden er in dit onderzoek geen overschrijdingen van de maximale grens aan bestrijdingsmiddelen gevonden (opgesteld door de EU) Gebaseerd op deze waarden zou een kind wat tien kilo weegt, ongeveer 450/490 gram bananenvruchtvlees kunnen eten zonder dat het gevaar oplevert voor de gezondheid.

Kaaimannen bij bananenplantages

Hoge concentraties pesticides in bloed
Onderzoek van Envirionmental Toxicology and Chemistery, gepubliceerd in september dit jaar, laat weten dat kaaimannen die in de wateren bij de bananenplantages vertoeven, een stuk dunner waren dan normaal. Ze hadden hogere concentraties pesticides in hun bloed, dan kaaimannen die verder van plantages leven. De kaaimannen vlakbij de plantages waren zeker 50% dunner, volgens Peter ross, ecotoxicoloog en professor bij de University of Victoria in British Columbia. Costa Rica is in principe perfect voor bananenproductie, met warme temperaturen, regen op zijn tijd en goede bodem. Costa Rica exporteert miljoenen tonnen bananen, en die komen ook in de Nederlandse schappen.

ProMusa/Mobilizing banana science for sustainable livelihoods meldt 2013 dat de bananenoogsten een van de hoogste percentages aan pesticides bevat. ProMusa is een organisatie die werkt met wetenschappers en streven naar bananenteelt in een gezond milieu. De organisatie onderzocht gegevens uit 9 landen en kwam tot de conclusie dat het pesticidegebruik behoorlijk hoog ligt, met name de insecticides, herbicides, nematicides en fungicides.

Volgens andere onderzoeken zit in 63% van de bananen Thiabendazole, en in 23% Imazalil (ook beide pesticides). Dit zijn twee milieugevaarlijke stoffen, Thiabendazole veroorzaakt misselijkheid, braken, moeheid, hoofdpijn, duizeligheid, mogelijk roodheid van de huid en oedeem. Imazalil wordt ook gebruikt om aardappelen, citrusvruchten en andere vruchten na de oogst tegen schimmels te beschermen. Van vruchten die met imazalil zijn behandeld, mogen de schillen niet gegeten worden. Imazalil is irriterend voor de ogen en corrosief (bijtend) voor de huid. Op lange termijn kan het nadelige effecten hebben op de lever. De stof is zeer toxisch voor waterorganismen.

Pesticiden en ander gif in de bananen teelt 2016

Gif gebruik bij de bananenteelt heeft er toe geleid dat in het verleden tot het heden voor ernstige gezondheid risico’s voor de mens zoals : onvruchtbaarheid, hersentumoren, leukemie, non-Hodgkin’s, hormonale- en schildklierproblemen, schade aan het zenuwstelsel. Er zijn genoeg publicaties over te vinden. Ja, schade aan het zenuwstelsel. Pesticides zijn ontworpen om zenuwstelsels aan te vallen. Van insecten en knaagdieren weliswaar, maar u kunt zich voorstellen wat het met ons doet wanneer wij dagelijks pesticides binnenkrijgen. Jonge kinderen zijn het er gevoeligst voor. Wat wij kunnen doen is de schil verwijderen of goed schrobben, maar helaas zitten de giffen ook in de vrucht. Wanneer we de schil verwijderen halen we de waardevolste voedingsstoffen weg, die zich net onder de schil bevinden. Wat te doen ?

BIOlogisch is de uitkomst

Het is een investering, maar wel een zeer gezonde: koop alleen biologische bananen. Deze bananen worden niet bespoten en zijn verder vrij van andere bestrijdingsmiddelen. Dit proef je niet alleen, je ruikt het ook aan de schil. Bio bananen zijn in de regel altijd wel een stuk duurder dan de niet-biologische. Maar ook hierin kun je weer de verschillen waarnemen. Hoe goedkoper de bananen, hoe goedkoper de productie. En hoe goedkoper een productie, hoe meer pesticiden en bestrijdingsmiddelen, omdat het vrijwel al-tijd afkomstig is van grote plantages waar vooral uit winstoogmerk wordt gewerkt en gehandeld. Ik slik soms ook even de hoge prijs voor een trosje bio-bananen weg, maar ik heb het er dubbel en dwars voor over. Niet alleen voor mijn eigen gezondheid, maar ook voor de arbeiders en het milieu. Natuurlijk is een tros bananen voor 99 cent erg aantrekkelijk, maar onthou dat ze vol zitten met pesticiden. Pesticiden/bestrijdingsmiddelen kun je niet met het blote oog waarnemen, laat je dus ook niet misleiden als een tros goedkope bananen erg goed en “gezond” oogt.

Fair Trade

Veel mensen zijn ook in de veronderstelling dat fair trade bananen ook niet giftig zijn. Dit ligt genuanceerder. Het is afhankelijk van de boeren die zijn aangesloten. Zij kunnen biologisch verbouwen of niet. Volgens fair trade organisatie Max Havelaar gaat het zo:

Ook voor boeren die hun gewassen niet-biologisch verbouwen gelden strikte milieueisen. Zij moeten het gebruik van bestrijdingsmiddelen zoveel mogelijk vermijden. Fairtrade International heeft een lijst opgesteld met bestrijdingsmiddelen die verboden zijn en middelen waarvan het gebruik wordt afgeraden. Wanneer boeren toch bestrijdingsmiddelen moeten gebruiken, dienen zij zichzelf en hun omgeving zo goed mogelijk beschermen. Hun coöperaties zijn verplicht om trainingen te geven over veilig gebruik en opslag van bestrijdingsmiddelen.

Ook moeten de boeren beschermende kleding dragen.
Steeds meer producten dragen zowel het Fairtrade als het EKO keurmerk of het SKAL keurmerk voor biologische producten. In supermarkten, natuurvoedingswinkels en wereldwinkels kun je het dubbele keurmerk bijvoorbeeld vinden op producten van Albert Heijn Biologisch, op de Fairtrade koffies van Peeze, de koffie en thee van Simon Lévelt, op de Fairtrade bananen die bij Albert Heijn en Jumbo liggen, op veel producten van Fair Trade Original en op producten van Bio+…”

Max Havelaar

Anders gezegd zijn fair trade bananen in de regel wel een betere keuze, de boeren die deze bananen leveren worden goed betaald en werken ook kleinschalig. Dit zorgt er voor dat er minder bestrijdingsmiddelen worden gebruikt, plus dat er ( volgens Max Havelaar) streng wordt toegezien. Maar tenzij biologisch, zijn ze NIET gifvrij. Je betaalt vooral voor het welzijn van de aangesloten boeren.

Door: Guido Sparreboom
Beeld: Wesley van der Linde

Alleen plantaardige voeding bevat voedingsvezels

Guido Sparreboom

Maak je eigen appelmoes of biologische appelsap

Guido Sparreboom

Suiker heeft invloed op onze emoties

Guido Sparreboom

We gebruiken functionele en analytische cookies om uw ervaring op onze website te verbeteren. Gaat u hiermee akkoord? Ja, ik ga akkoord Details